De pestvogel

Mijn vader

Het was een gewone zaterdagmiddag toen er een app-berichtje binnenkwam: er waren pestvogels gezien in het centrum van Wijchen. Nu rijd ik niet snel op dit soort meldingen af, maar in dit geval was a: het om de hoek en b: een pestvogel.
De pestvogel heeft toch een soort magische klank voor me en ik had er nog  nooit één gezien. Ik herinner me nog de verhalen van mijn vader toen ik klein was. Hij was als jongeman een actieve vogelaar toen hij in het klooster van St. Agatha zat om priester te worden. In zijn vrije tijd was hij met vogels bezig en hield daar ook aantekeningen van bij. Hij gaf zelfs de waarnemingen door aan de Universiteit van Wageningen! Er is helaas niets van bewaard gebleven en de beste man is al twintig jaar geleden overleden. Ik weet daarmee alleen nog wat ik me kan herinneren als kleine jongen. Het vogelen hebben we nooit kunnen delen helaas en dat spijt me eigenlijk nog steeds wel eens.

De Kist

Zo herinner ik me dan ook dat hij ooit de pestvogel had gezien maar daarna nooit meer. Waar en hoe weet ik niet, maar het is waarschijnlijk dat dat in de buurt van het klooster was.
Toen ik nog een kleine jongen was gaf hij mij zijn exemplaar van de Kist (de Petersons). Het was zo’n grijzige met een neplederen kaft. Ik heb hem jaren gehad en zat er vaak in te bladeren om de plaatjes in me op te nemen. Geweldig vond ik het. De pestvogel was een van die vogels die ik ooit hoopte te zien.

En toen kwam daar het berichtje. Ik zette mijn jongste dochter op de fiets, we waren samen thuis, en vertrokken richting centrum. Al snel kwam ik andere vogelaars tegen die allemaal liepen te zoeken waar het beestje uithing Een valse melding van wat een appelvink bleek te zijn gaf even hoop, maar na een uurtje moest ik toch weer richting huis.
Toen ik bijna de wijk uit was zag ik ineens een medevogelaar staan die ik kende en die naar een boom stond te kijken met zijn verrekijker. “Daar zit hij, in die kronkelwilg, zei hij lachend” En ja hoor, daar was de pestvogel. Ik had mijn kijker nog niet voor mijn ogen toen het beestje opvloog en in een andere boom ging zitten met vol tegenlicht. Helaas moest ik met de kleine naar huis en het was dus kort maar krachtig, maar ik had mijn pestvogel!

Een tweede kans

Het mooie weer van vanmorgen plus het feit dat de pestvogel inmiddels in dezelfde tuin op de vuurdoorn bleef foerageren, lokte me weer naar buiten, maar nu met een camera! Toen ik aankwam waren er al weer andere vogelaars aanwezig en de pestvogel zelf zat op een muurtje. Ik heb de vogel mooi kunnen vastleggen en ik moest toen ik daar stond weer even aan mijn vader denken. Hij was er graag bij geweest!

Nu moet ik jullie natuurlijk ook nog even meegeven waarom het een pestvogel heet  De pestvogels zijn wintergasten uit het hoge Noorden en afhankelijk van het voedselaanbod komen ze in meer of mindere mate deze kant op. Soms is er dan sprake van een invasie (dit jaar niet overigens). In de middeleeuwen geloofde men dat deze vogels de pest meenamen, waar vervolgens enorme aantallen mensen aan overleden. Dat is natuurlijk niet zo. Kijk maar eens hoe mooi hij is ondanks zijn duistere naam!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *