Beuningse uiterwaarden

bever-vraatsporen-beversporen

De Beuningse uiterwaarden in de winter

Het mooie weer lokte mij vanmiddag ook naar buiten en ik ben eens door de Beuningse uiterwaarden gaan struinen. Lekker door de modder banjeren en zelf je weg zoeken door de ruigtes. Overal vlogen mooie groepen groenlingen en putters rond die regelmatig kwetterend naar beneden kwamen om de zaden uit de klis te halen.

Sporen van de bever

Ik was verrast door vraatsporen van de bever aan te treffen, want ik had er geen idee van dat die ook al tot hier waren doorgedrongen. Voor mijn gevoel zaten ze alleen in de Ooijpolder. Na wat speurwerk bleek dat ze al veel verder in de regio zijn verspreid. Leuk!

Zeearend

Heel stiekem hoopte ik dat de zeearend die al een tijdje in de Erlecomse Waard rondhangt, nog even naar deze kant zou afzwaaien maar helaas. Hij liet  zich niet zien, wel de gebruikelijke torenvalken en buizerds. Toch ook altijd de moeite waard.

Verder waren de krenten een mannetje brilduiker en een paartje grote zaagbekken. Die zaten allemaal op de Waal en helaas te ver voor een mooie foto.

Toch nog maar eens terug om die bever te zien te krijgen!

beuningen-uiterwaarden
De Beuningse uiterwaarden zijn een mooi stukje woeste aandoende natuur waar je heerlijk kunt struinen tussen de Galloway runderen en Konik paarden.

 

 

 

Winterstilte

lente-winter-december-winterstilte

Kerst: de gezelligste tijd van het jaar

Een beeld dat de hele dag op ons wordt afgevuurd in de media vergezeld van mooie winterplaatjes met veel sneeuw en ijs. Voor Nederlandse begrippen zijn dat geen hele gebruikelijke plaatjes. Echt winterweer hebben we nu eenmaal niet heel zo veel meer. Zeker de laatste twintig jaar niet meer, op die paar winters geleden na. Waarschijnlijk om ons geheugen op te frissen hoe het ook al weer was. Sneeuw, vorst en winterstilte. Ik verlang er naar.

Voorjaar in december

Maar dit jaar slaat tot nu toe alles. Het is de week voor Kerst en de temperatuur ligt ruim boven de tien graden. De natuur is in verwarring en laat twijfelend voorjaarsgedrag zien: bloesem in de bomen, bloeiende narcissen en koolmezen met het kenmerkende voorjaargeluid van een fietspompje. Is dit dan klimaatverandering? Ik weet het niet. Ik vind het moeilijk daar een oordeel over te vormen. De informatie is op zijn zachts gezegd nogal uiteenlopend. Dat gezegd hebbende is het voor mij meer dan duidelijk dat we een andere weg in zullen moeten slaan want hoe we nu met de aarde omgaan is pure roofbouw. En dat houdt een keer op met alle gevolgen van dien. Daar heb ik geen wetenschappelijke bewijsvorming voor nodig: kijk om je heen en gebruik je verstand. Zo moeilijk is dat niet.

Het najaar

Maar goed, terug naar het warme najaar dat eigenlijk opvallend begon doordat het in september al snel relatief koel werd en de zomer in een klap voorbij. Het gevolg van een klassieke verdeling van hoge en lage drukgebieden waardoor we vandaag de dag in winterse sferen hadden gezeten. De afgelopen jaren was het vaak lang warm in het najaar en de vroege kou gaf me wat hoop op een “normale” herfst. Gewoon met nachtvorst, lage temperaturen, zo nu en dan een najaarsstorm en bomen die op tijd hun blad verliezen. Half oktober bleek het ijdele hoop. Het weer sloeg om en het najaar werd weer opvallend warm door de kenmerkende zuidwestelijke stromingen en die situatie houdt vaak lang aan. Tot op de dag van vandaag dus en dan is het alweer bijna Kerst en eigenlijk winter! Stiekem verlang ik dan naar een echte winterdag en droom even weg.

Het Reichswald, op weg naar echte stilte

Het is nog donker als ik opsta en mijn spullen in de rugzak stop. De rest van de familie slaapt nog, het is stil in huis. Vlug wassen, een boterham en een kop thee, warme kleren aan en dan snel weg. Als ik buiten sta is het koud, het vriest en sterretjes flonkeren nog aan de heldere nachthemel. Ik zie de wolkjes van mijn adem in het licht van de straatlantaarn en er ligt een mooi laagje sneeuw van een paar centimeter dat de vorige avond is gevallen. Ik bevrijd mijn auto uit zijn witte jas en ga op weg.

Krakende sneeuw

De wegen zijn die nacht schoongemaakt dus de autorit verloopt probleemloos. Na een half uurtje ben ik op mijn bestemming: het Reichswald, een groot bosgebied aan de Nederlands-Duitse grens. Ik trek mijn sneeuwlaarzen en handschoenen aan, muts op, rugzak om en dan ga ik op weg. De sneeuw kraakt onder mijn laarzen als ik het pad op loop langs de stuwwal. In het oosten is het eerste oranje licht te zien van een nieuwe dag. Boven de beek rechts van mij hangt een lichte nevel. Er is niemand te zien of te horen.

Na een kilometertje of zo, sla ik linksaf het bos in, een steil pad op dat slingerend de heuvel op gaat. Het donkere woud slokt me op en ik verdwijn in de eenzaamheid van de vroege ochtend. Ik wandel stevig door om mezelf warm te houden. Overal om me heen ligt de verse sneeuwlaag, ietwat aangevroren door de koude nacht. Her en der zijn de sporen in de sneeuw te zien van vogels, muizen en groter wild. Soms lopen ze slingerend door het bos, dwars overal doorheen alsof er een kroeg is leeggestroomd na een lang avondje stappen.

Wat is dat?

Dan…….krakende takken, heel dichtbij! Ik houd mijn adem in en stop. Wat was dat? Ik kijk om me heen en spits mijn oren. Geen beweging te zien. Dan voel ik de eenzaamheid van het woud, een beklemmend gevoel: ik ben hier alleen, heel alleen. Geen geluid of teken van de bewoonde wereld, alleen het bos. Ik voel een bepaalde spanning in me opkomen, een soort oergevoel van angst. Ik weet dat er hier geen echte gevaren zijn, maar het oerinstinct in mij maakt me toch alert. Ik blijf nog even om me heen kijken en luisteren. Tevergeefs er heerst al weer diepe stilte.

De kou begint voelbaar te worden

Steeds dieper kom ik in het bos terecht. De kou trekt steeds meer in lijf en ik moet in beweging blijven. Gelukkig ken ik hier de weg wel enigszins, want met zo’n sneeuwlaag is oriëntatie een stuk lastiger. Overal waar je kijkt ziet alles er hetzelfde uit: kale bomen, sneeuw en de resterende duisternis. Een pad is niet altijd makkelijk te zien. Dan opeens zie ik in mijn ooghoek een rode flits wegspringen. Ik kan nog net een ree zien dat in het bos verdwijnt. Het stond niet ver van me af, stokstijf te wachten tot het een kans kreeg te vluchten. Ik voel een rilling door mijn lijf gaan van vreugde, zo’n ontmoeting blijft altijd een fantastische ervaring.

Veel andere dieren zie ik niet die ochtend. In de verte krast wel eens een kraai of een gaai en zo nu dan het lachende geluid van de mezen. Verder blijft het zo goed als stil. Ik besef me hoe bijzonder dat eigenlijk is in onze wereld: helemaal stil. Probeer je dat eens voor te stellen! Ik geniet van dit moment en ga dan weer op weg, dolend door het oneindig lijkende woud.

Vermoeid

Langzaam voel ik de vermoeidheid toenemen in mijn benen. Door de sneeuw zakken mijn laarzen telkens diep weg en moet ik mijn voeten bewust optillen om vooruit te komen. Dat is veel vermoeiender dan normaal wandelen. Het wordt daarom tijd weer richting de auto te gaan. Terug naar huis, naar mijn gezin. Om me lekker op te warmen bij de kachel en na te genieten van deze tocht. Inmiddels schijnt er een bleek zonnetje door de bomen en verandert de lucht langzaam van kleur in een ijl blauw. Ik houd enorm van dit winterlicht. Het is zo helder en fris met fantastische kleuren! Heb je wel eens de eenden op het water goed bekeken tijdens zo’n winterdag? Ik zal nog wel moeten doorbijten want het is nog best een stuk.

De winterstilte is voorbij

Als ik bij de auto in de buurt kom is de nieuwe dag een feit en laten de eerste andere wandelaars zich zien. Het zal druk worden in het bos vandaag, want zo’n prachtige wandeling laten niet veel mensen aan zich voorbij gaan. En gelijk hebben ze. Al ben ik heel blij dat ik ze niet ben tegengekomen en alleen heb mogen genieten van deze winterstilte. Dit soort bijzondere dagen zijn zo zeldzaam dat ik ze voor mezelf wil houden.

Gelukkig heb ik deze droom al verschillende keren echt mogen beleven, al is het al weer een aantal jaartjes geleden. Dit jaar hebben we nog helemaal geen sneeuw gezien en ik heb dan helaas ook geen mooie foto kunnen maken om dit artikel te illustreren. Maar ja, wat wil je ook met lente in december..

Ik wens iedereen dit leest hele fijne feestdagen. En, om in de geest van deze site te blijven, heel veel mooie belevenissen in de natuur voor 2016! Laten we er met zijn allen aan werken om dat mogelijk te houden en te maken.

 

The Power of Love

zon-wolken-power-love

Een fraaie ochtend

Het waait nog, maar verder is het een fraaie ochtend na de stormen van de afgelopen twee dagen. Ik ben met mijn vrouw en dochtertje in de achtertuin en ze vliegt me om de nek. “Kus en tot straks papa”, vervolgens rent ze naar de fiets om met mama naar school te gaan.

Ik geniet nog als ze de poort dichttrekken en kijk toch nog eens omhoog. De laatste weken is het al stil geworden in de lucht. De vogeltrek is duidelijk een heel eind voorbij. Een groepje houtduiven vliegt nog over en iets verderop een sperwer. Een late doortrekker of het mannetje dat hier het hele jaar rondhangt?

De natuur onder druk

Het duurt weer tot het vroege voorjaar als de vogels de andere kant weer opkomen. Minder massaal, maar niettemin fraai. Voornamelijk zijn dat broedvogels die hier hun jongen grootbrengen. De gedachten schiet me te binnen welke vogels weer terug zullen komen en hoeveel? De trek zelf is al vol risico door de enorme inspanning en schietgrage jagers die er miljoenen tussen uit schieten. Maar er gaan ook veel soorten hard achteruit doordat hun habitat in hoog tempo wordt vernietigd. Zowel hier als in de gebieden in het zuiden. De grutto is deze week gekozen tot onze nationale vogel, maar hoe lang nog kunnen we van hem genieten? Nederland is een van zijn belangrijkste broedgebieden en al jarenlang daalt het aantal groot gebrachte jongen. Het zijn er te weinig. Het zelfde verhaal gaat voor veel andere soorten op.

Leven en laten leven

De gedachte maakt me verdrietig en raakt me. De mens is maar een vreemd wezen; acht zich superieur aan al het andere leven op de aarde en onderwerpt het aan zich. Toch zijn we de enige soort die, ondanks onze zelfbenoemde beschaving en intelligentie,  haar eigen leefomgeving vernietigt. We hebben ons zelf onderworpen aan een macht die geld heet. Alsof het een natuurwet is waardoor niets meer zonder kan functioneren. Een idioot systeem als je het mij vraagt. Er zijn genoeg alternatieven, als we maar het lef hebben om los te laten wat er is en te kiezen voor leven en laten leven. Zowel onderling als mensen, maar ook in relatie tot de natuur om ons heen. We hebben elkaar nodig, zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Van de week hoorde ik op de radio het liedje “The Power of Love”, ooit gezongen door Frankie goes to Hollywoord en nu uitgevoerd door Sharon den Adel van Within Temptation. Prachtig! Het ontroerde me, en zoals Sharon zei, de tekst is multi interpretabel en zeker van toepassing op deze roerige tijd. Het is bij me blijven hangen en de titel van het nummer zegt alles.

Liefde is de sterkste kracht. Misschien niet de makkelijkste weg, maar wel de enige juiste. Leven in liefde en harmonie met elkaar en de wereld om ons heen. Het kan! Ik ben die weg al op gegaan, gaan jullie mee?

 

 

 

Ochtendnevel

ochtendnevel-malden-zweefvliegveld

Gedicht

Ochtendnevel.

Een laatste ster flonkert aan de hemel.

Het is stil, de duisternis maakt langzaam plaats voor een nieuwe dag.

Een roodborst zingt.

Ik loop door een deken van mist.

Boven mij is de lucht helder en kleurt langzaam oranje.

Een vliegtuig trekt zijn vurige streep door de hemel.

Het gehuil van honden doorbreekt de stilte.

Dan is het weer stil en ik luister.

Onzichtbaar vliegen de vogels naar het zuiden, alleen hun roep verraad hun aanwezigheid.

Alleen.

In de verte klinkt het getrompetter van ganzen, een streepje aan de horizon.

Ik geniet.

Het is koud maar ik voel het niet.

Ik ben helemaal aanwezig in het moment.

Al mijn zintuigen staan aan.

Ik ben verbonden.

Nu.

Thuis.

 

 

 

 

 

 

Doodstil 2

zweefvliegveld-malden-klapekster-trektelpost-doodstil

Weinig vogeltrek op het zweefvliegveld Malden

Doodstil.. Het klinkt als de titel van een slechte film, maar het was wederom de realiteit. De afgelopen tijd ben ik helaas nauwelijks op de telpost geweest. Om meerdere redenen. De achtertuin bleek echter een leuke vervanging en daar heb ik regelmatig een halfuurtje in de ochtend geteld. Zo kon ik toch de trek een beetje blijven volgen.

Vanochtend kon ik wel weer eens richting het zweefvliegveld al bleek de timing weer niet geweldig want er werd mist voorspeld. “Nou ja, als ’s ochtends hier het einde van de straat niet te zien is, blijf ik thuis”, dacht ik. “En anders gaan we gewoon”. Dat viel gelukkig mee en ik reed naar Malden. Daar was het grijs en wel wat nevelig, maar zeker niet zo beroerd als aangekondigd. Clemens was er al en had blijkbaar ook de moed gehad toch te gaan.

De windvaan hing weer stil………. De laatste keer, een week of twee geleden, voorspelde dat niet veel goeds. Ook nu was het weer raak: er was nauwelijks een vogel te zien in de lucht. Met veel moeite sprokkelden we 18 soorten bij elkaar. Ondertussen had ook Kees zich bij ons gevoegd. Na een leuke maandag wilde hij ook wel eens meemaken hoe het was als er niets vloog. U vraagt, wij draaien meneer! De humor konden we er allemaal wel van inzien, maar om een uur of tien was het echt toch wel mooi geweest. Ik stak het vliegveld nog over om de klapekster, alias de gemaskerde bandiet, op de foto te zetten. Dat lukte: de klapekster bleef mooi poseren voor de foto op zijn opsporingsbericht.

Onder een opentrekkende hemel reden we weer naar huis op weg hopend dat er de volgende keer weer vogels zouden zijn en niet…………doodstil.

 

Doodstil…

Regen, kou en niet fit

Al een week of drie was ik niet meer op het zweefvliegveld Malden geweest. Druk met een aantal andere dingen en ook niet helemaal fit. Nog niet overigens, maar het kriebelde en dus wilde ik echt weer eens richting telpost.

Door de kou van de afgelopen week wachtte ik nog even af en toen kwam ook nog eens de regen. “Verdorie, wat nu?” Het weerbericht van gisterenavond gaf wat hoop op een droge ochtend tussen twee regenfronten in. “Dat moet lukken,” dacht ik. Het zou niet de eerste keer zijn dat er trek ontstaat na de regen. De kou nam ik dan maar op de koop toe.

Een loodgrijze hemel en een slappe windvaan

Het was nog vrijwel donker toen ik aankwam op het vliegveld. De slagboom was nog dicht, er was dus niemand anders. Verder was het rustig. Een roodborstje zong zijn liedje en er hing een lichte nevel boven het veld.  Onder een loodgrijze hemel stelde ik me op.

Het viel me meteen op dat de windvaan slap hing: geen wind. Dit had ik na de koude noordoosten wind van de afgelopen week niet zien aankomen. Gelukkig was het droog. Nu maar wachten.

Raven

Dat was het juiste woord: wachten. Op de roepjes na en af en toe een kort liedje van wat lokale bewoners was het muisstil in de lucht. Ook de wind trok niet aan. De opvallende roep van een raaf doorbrak de stilte en een koppeltje vloog achter me langs en ging in een hoge den zitten. Ze bleven me de rest van de tijd gadeslaan en zullen zich waarschijnlijk wel hebben bescheurd!

Waar blijft de najaarstrek: doodstil?

Na een uur viel de eerste motregen als teken van het naderende front en ik besloot er maar mee te stoppen. Twee strepen ganzen en wat vink en graspieper was het enige dat ik had gezien. Waar bleven nou al die houtduiven, zanglijsters, vinken en koperwieken? Het najaar verliep tot nu toe behoorlijk rustig en dat was vreemd. De kou in het noorden en de noordoostelijke stroming zouden toch juist voor mooie trek moeten zorgen? Thuisgekomen viel me een e-mailbericht op dat het mysterie vermoedelijk ophelderde. Die trek was er wel, maar vooral erg hoog en veelal ’s nachts. Dankzij de radar had men dat kunnen volgen. Die onvoorspelbaarheid maakt trektellen ook zo leuk. Als je denkt dat je er iets van begint te begrijpen, bewijst moeder natuur het tegendeel. Vandaag was het helaas doodstil…