Winterstilte

Kerst: de gezelligste tijd van het jaar

Een beeld dat de hele dag op ons wordt afgevuurd in de media vergezeld van mooie winterplaatjes met veel sneeuw en ijs. Voor Nederlandse begrippen zijn dat geen hele gebruikelijke plaatjes. Echt winterweer hebben we nu eenmaal niet heel zo veel meer. Zeker de laatste twintig jaar niet meer, op die paar winters geleden na. Waarschijnlijk om ons geheugen op te frissen hoe het ook al weer was. Sneeuw, vorst en winterstilte. Ik verlang er naar.

Voorjaar in december

Maar dit jaar slaat tot nu toe alles. Het is de week voor Kerst en de temperatuur ligt ruim boven de tien graden. De natuur is in verwarring en laat twijfelend voorjaarsgedrag zien: bloesem in de bomen, bloeiende narcissen en koolmezen met het kenmerkende voorjaargeluid van een fietspompje. Is dit dan klimaatverandering? Ik weet het niet. Ik vind het moeilijk daar een oordeel over te vormen. De informatie is op zijn zachts gezegd nogal uiteenlopend. Dat gezegd hebbende is het voor mij meer dan duidelijk dat we een andere weg in zullen moeten slaan want hoe we nu met de aarde omgaan is pure roofbouw. En dat houdt een keer op met alle gevolgen van dien. Daar heb ik geen wetenschappelijke bewijsvorming voor nodig: kijk om je heen en gebruik je verstand. Zo moeilijk is dat niet.

Het najaar

Maar goed, terug naar het warme najaar dat eigenlijk opvallend begon doordat het in september al snel relatief koel werd en de zomer in een klap voorbij. Het gevolg van een klassieke verdeling van hoge en lage drukgebieden waardoor we vandaag de dag in winterse sferen hadden gezeten. De afgelopen jaren was het vaak lang warm in het najaar en de vroege kou gaf me wat hoop op een “normale” herfst. Gewoon met nachtvorst, lage temperaturen, zo nu en dan een najaarsstorm en bomen die op tijd hun blad verliezen. Half oktober bleek het ijdele hoop. Het weer sloeg om en het najaar werd weer opvallend warm door de kenmerkende zuidwestelijke stromingen en die situatie houdt vaak lang aan. Tot op de dag van vandaag dus en dan is het alweer bijna Kerst en eigenlijk winter! Stiekem verlang ik dan naar een echte winterdag en droom even weg.

Het Reichswald, op weg naar echte stilte

Het is nog donker als ik opsta en mijn spullen in de rugzak stop. De rest van de familie slaapt nog, het is stil in huis. Vlug wassen, een boterham en een kop thee, warme kleren aan en dan snel weg. Als ik buiten sta is het koud, het vriest en sterretjes flonkeren nog aan de heldere nachthemel. Ik zie de wolkjes van mijn adem in het licht van de straatlantaarn en er ligt een mooi laagje sneeuw van een paar centimeter dat de vorige avond is gevallen. Ik bevrijd mijn auto uit zijn witte jas en ga op weg.

Krakende sneeuw

De wegen zijn die nacht schoongemaakt dus de autorit verloopt probleemloos. Na een half uurtje ben ik op mijn bestemming: het Reichswald, een groot bosgebied aan de Nederlands-Duitse grens. Ik trek mijn sneeuwlaarzen en handschoenen aan, muts op, rugzak om en dan ga ik op weg. De sneeuw kraakt onder mijn laarzen als ik het pad op loop langs de stuwwal. In het oosten is het eerste oranje licht te zien van een nieuwe dag. Boven de beek rechts van mij hangt een lichte nevel. Er is niemand te zien of te horen.

Na een kilometertje of zo, sla ik linksaf het bos in, een steil pad op dat slingerend de heuvel op gaat. Het donkere woud slokt me op en ik verdwijn in de eenzaamheid van de vroege ochtend. Ik wandel stevig door om mezelf warm te houden. Overal om me heen ligt de verse sneeuwlaag, ietwat aangevroren door de koude nacht. Her en der zijn de sporen in de sneeuw te zien van vogels, muizen en groter wild. Soms lopen ze slingerend door het bos, dwars overal doorheen alsof er een kroeg is leeggestroomd na een lang avondje stappen.

Wat is dat?

Dan…….krakende takken, heel dichtbij! Ik houd mijn adem in en stop. Wat was dat? Ik kijk om me heen en spits mijn oren. Geen beweging te zien. Dan voel ik de eenzaamheid van het woud, een beklemmend gevoel: ik ben hier alleen, heel alleen. Geen geluid of teken van de bewoonde wereld, alleen het bos. Ik voel een bepaalde spanning in me opkomen, een soort oergevoel van angst. Ik weet dat er hier geen echte gevaren zijn, maar het oerinstinct in mij maakt me toch alert. Ik blijf nog even om me heen kijken en luisteren. Tevergeefs er heerst al weer diepe stilte.

De kou begint voelbaar te worden

Steeds dieper kom ik in het bos terecht. De kou trekt steeds meer in lijf en ik moet in beweging blijven. Gelukkig ken ik hier de weg wel enigszins, want met zo’n sneeuwlaag is oriëntatie een stuk lastiger. Overal waar je kijkt ziet alles er hetzelfde uit: kale bomen, sneeuw en de resterende duisternis. Een pad is niet altijd makkelijk te zien. Dan opeens zie ik in mijn ooghoek een rode flits wegspringen. Ik kan nog net een ree zien dat in het bos verdwijnt. Het stond niet ver van me af, stokstijf te wachten tot het een kans kreeg te vluchten. Ik voel een rilling door mijn lijf gaan van vreugde, zo’n ontmoeting blijft altijd een fantastische ervaring.

Veel andere dieren zie ik niet die ochtend. In de verte krast wel eens een kraai of een gaai en zo nu dan het lachende geluid van de mezen. Verder blijft het zo goed als stil. Ik besef me hoe bijzonder dat eigenlijk is in onze wereld: helemaal stil. Probeer je dat eens voor te stellen! Ik geniet van dit moment en ga dan weer op weg, dolend door het oneindig lijkende woud.

Vermoeid

Langzaam voel ik de vermoeidheid toenemen in mijn benen. Door de sneeuw zakken mijn laarzen telkens diep weg en moet ik mijn voeten bewust optillen om vooruit te komen. Dat is veel vermoeiender dan normaal wandelen. Het wordt daarom tijd weer richting de auto te gaan. Terug naar huis, naar mijn gezin. Om me lekker op te warmen bij de kachel en na te genieten van deze tocht. Inmiddels schijnt er een bleek zonnetje door de bomen en verandert de lucht langzaam van kleur in een ijl blauw. Ik houd enorm van dit winterlicht. Het is zo helder en fris met fantastische kleuren! Heb je wel eens de eenden op het water goed bekeken tijdens zo’n winterdag? Ik zal nog wel moeten doorbijten want het is nog best een stuk.

De winterstilte is voorbij

Als ik bij de auto in de buurt kom is de nieuwe dag een feit en laten de eerste andere wandelaars zich zien. Het zal druk worden in het bos vandaag, want zo’n prachtige wandeling laten niet veel mensen aan zich voorbij gaan. En gelijk hebben ze. Al ben ik heel blij dat ik ze niet ben tegengekomen en alleen heb mogen genieten van deze winterstilte. Dit soort bijzondere dagen zijn zo zeldzaam dat ik ze voor mezelf wil houden.

Gelukkig heb ik deze droom al verschillende keren echt mogen beleven, al is het al weer een aantal jaartjes geleden. Dit jaar hebben we nog helemaal geen sneeuw gezien en ik heb dan helaas ook geen mooie foto kunnen maken om dit artikel te illustreren. Maar ja, wat wil je ook met lente in december..

Ik wens iedereen dit leest hele fijne feestdagen. En, om in de geest van deze site te blijven, heel veel mooie belevenissen in de natuur voor 2016! Laten we er met zijn allen aan werken om dat mogelijk te houden en te maken.

 

2 gedachten over “Winterstilte”

Laat een reactie achter op Antal Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *