Doodstil…

Regen, kou en niet fit

Al een week of drie was ik niet meer op het zweefvliegveld Malden geweest. Druk met een aantal andere dingen en ook niet helemaal fit. Nog niet overigens, maar het kriebelde en dus wilde ik echt weer eens richting telpost.

Door de kou van de afgelopen week wachtte ik nog even af en toen kwam ook nog eens de regen. “Verdorie, wat nu?” Het weerbericht van gisterenavond gaf wat hoop op een droge ochtend tussen twee regenfronten in. “Dat moet lukken,” dacht ik. Het zou niet de eerste keer zijn dat er trek ontstaat na de regen. De kou nam ik dan maar op de koop toe.

Een loodgrijze hemel en een slappe windvaan

Het was nog vrijwel donker toen ik aankwam op het vliegveld. De slagboom was nog dicht, er was dus niemand anders. Verder was het rustig. Een roodborstje zong zijn liedje en er hing een lichte nevel boven het veld.  Onder een loodgrijze hemel stelde ik me op.

Het viel me meteen op dat de windvaan slap hing: geen wind. Dit had ik na de koude noordoosten wind van de afgelopen week niet zien aankomen. Gelukkig was het droog. Nu maar wachten.

Raven

Dat was het juiste woord: wachten. Op de roepjes na en af en toe een kort liedje van wat lokale bewoners was het muisstil in de lucht. Ook de wind trok niet aan. De opvallende roep van een raaf doorbrak de stilte en een koppeltje vloog achter me langs en ging in een hoge den zitten. Ze bleven me de rest van de tijd gadeslaan en zullen zich waarschijnlijk wel hebben bescheurd!

Waar blijft de najaarstrek: doodstil?

Na een uur viel de eerste motregen als teken van het naderende front en ik besloot er maar mee te stoppen. Twee strepen ganzen en wat vink en graspieper was het enige dat ik had gezien. Waar bleven nou al die houtduiven, zanglijsters, vinken en koperwieken? Het najaar verliep tot nu toe behoorlijk rustig en dat was vreemd. De kou in het noorden en de noordoostelijke stroming zouden toch juist voor mooie trek moeten zorgen? Thuisgekomen viel me een e-mailbericht op dat het mysterie vermoedelijk ophelderde. Die trek was er wel, maar vooral erg hoog en veelal ’s nachts. Dankzij de radar had men dat kunnen volgen. Die onvoorspelbaarheid maakt trektellen ook zo leuk. Als je denkt dat je er iets van begint te begrijpen, bewijst moeder natuur het tegendeel. Vandaag was het helaas doodstil…

 

Eén antwoord op “Doodstil…”

Laat een reactie achter op José Gijsbers Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *