Klimaat: gedachten en gevoelens

Ik loop al een tijdje rond met het idee dit stuk te schrijven. Er is zo veel aan de hand op het moment. Klimaatproblemen, stikstof, plasticvervuiling, energietransitie en een failliet economisch systeem. Alles lijkt nu samen te komen. En dat is ook niet zo verwonderlijk, we lopen tegen de grenzen van onze samenleving en planeet aan. Wat we met die problemen aan moeten is voer voor talloze artikelen en televisiedocumentaires. Een stortvloed aan meningen en emoties, al dan niet met “feiten” gedocumenteerd. Over de “feiten” zijn we het ook al niet eens.

Mening

Bij al die meningen zit een beetje mijn probleem. Moet ik daar dan de zoveelste mening aan toevoegen? Al die meningen lijken de oplossing niet dichterbij te brengen. Het eigen gelijk telt zwaar en dan heb ik het nog niet eens over de heftige emoties die er bij komen kijken. Partijen graven zich liever in dan de verbinding te zoeken. Ik vind het maar een lastig dilemma. Toch heb ik besloten dit stuk toch te schrijven. Ik voel dat mijn gevoelens op de een of andere manier geuit moeten worden.

Ik ga proberen niet zozeer een mening in dit stuk naar voren te brengen. Tegelijkertijd weet ik dat dit vrijwel onmogelijk is. Alles wat ik schrijf is subjectief. Ik ga me in ieder niet duidelijk profileren met een standpunt in de zin van voor of tegen. Ik vind het sowieso al moeilijk genoeg een standpunt onder woorden te brengen. Ik zit vooral vol met emoties en gevoelens en zie die maar eens op papier te krijgen. Dat kan eigenlijk niet. Maar als natuurliefhebber en mens ben ik vooral verdrietig als ik zie wat we met onze planeet doen. Deze planeet is tenslotte net zo goed van mij als van welke willekeurige boer, ondernemer of particulier dan ook. Tegelijkertijd ben ik ook optimistisch want we zijn als mens ontzettend vindingrijk en we hebben een geweldig aanpassingsvermogen. We kunnen dus veel ten goede veranderen en ook in relatief korte tijd. Als we maar willen..

Bewustzijn en verbinding

Willen begint met het ontstaan van bewustzijn. Bewustzijn betekent ook dat je over je eigen grenzen heen leert kijken. Het perspectief kunnen verleggen naar de ander. Dan is er ruimte voor verbinding. De verbinding aan gaan met elkaar en samen naar de oplossing zoeken. En ja, dat betekent onherroepelijk dat we allemaal water bij de wijn moeten gaan doen en genoegen moeten nemen met minder of anders. Dat is natuurlijk wel een hele andere situatie dan de continue groeiende welvaart in materiële zin die we altijd hebben nagestreefd. Minder of anders is dus maar hoe je het bekijkt. Misschien materieel gezien dus wel een mindere of andere welvaart, maar in sociaal opzicht en welzijn wel een veel betere. Een fraaie en gezonde natuur is voor mij in ieder geval waardevoller dan weer een nieuw speeltje of vakantie.

Designed by rawpixel.com / Freepik

Die bewustzijnsgroei is al een tijdje in ontwikkeling, dat gaat echt de goede kant op. Maar wat ik wel eens mis zijn de mensen die ons kunnen motiveren, ons leiden en ons de maatregelen uitleggen die nodig zijn. Verbinders dus.
Die mensen zijn er wel, maar over het algemeen zijn dat geen grote bekendheden. Ze leiden een onzichtbaar bestaan. Voor de grote media zijn ze niet interessant. Op de sociale media zijn echter wel degelijk inspirerende mensen te vinden, als je maar zoekt.
In de politiek zie ik ze in ieder geval niet en juist daar hoop je er een te vinden. Onze politici zijn helaas geen leiders, maar boekhouders. De BV Nederland moet goed draaien en de cijfers moeten kloppen. Ons welbevinden wordt uitgedrukt in euro’s.

De crisis

In feite verkeert de wereld in een grote crisis. We gedragen er ons alleen niet naar. Business as usual: werk, vakantie, huis enzovoort. Vreemd, want in een geval als bijvoorbeeld de Tweede Wereldoorlog werd er binnen de kortste keren een oorlogskabinet samengesteld om de crisis het hoofd te bieden. In onze huidige regeringen zie ik van die urgentie niet zo veel terug. Het zou het speerpunt van elk kabinet moeten zijn.
Deze crisis is blijkbaar toch nog een te ver van mijn bed show. Komen we dan echt pas in actie als we op ons favoriete vakantiestrandje kniehoog in het plastic staan en de zee dood en stil is? Blijkbaar, maar dan zijn we te laat. Nu kunnen we nog een heleboel redden en herstellen.

Nu.

Dus wat te doen? Ik zou niet wachten tot de grote oplossingen worden aangedragen door regeringen en overheden. Zij hebben al te vaak laten zien te traag te zijn en onwerkbare compromissen aan te gaan. Het is voor hen te moeilijk om zich te ontdoen van belangen en het politieke spel. Dat neemt niet weg dat ze wel degelijk een grote rol dienen te spelen.
Begin dus bij jezelf. Alle kleine bijdragen doen er toe. Van geen plastic zakjes meer gebruiken tot het lager zetten van je verwarming en de fiets vaker pakken dan de auto. En nog belangrijker, misschien is het algemeen belang nu eens groter dan jouw eigen persoon. Probeer er eens overheen te kijken en neem een andere beslissing dan je gewend bent. Je kinderen zullen je dankbaar zijn.
Als wij, de bevolking, de veranderingen inzetten, moeten de overheden vanzelf volgen. Er zijn heel veel mooie kleinere en grotere particuliere en soms zelfs commerciële initiatieven te vinden. Uiteindelijk zijn wij groter dan de politiek en overheden. Zelfs groter dan de multinationals en het grootkapitaal. We zullen ze er alleen weer aan moeten herinneren dat ze dankzij ons bestaan. Zonder ons gebeurt er niets. Als we maar in actie komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.