Winterstilte

lente-winter-december-winterstilte

Kerst: de gezelligste tijd van het jaar

Een beeld dat de hele dag op ons wordt afgevuurd in de media vergezeld van mooie winterplaatjes met veel sneeuw en ijs. Voor Nederlandse begrippen zijn dat geen hele gebruikelijke plaatjes. Echt winterweer hebben we nu eenmaal niet heel zo veel meer. Zeker de laatste twintig jaar niet meer, op die paar winters geleden na. Waarschijnlijk om ons geheugen op te frissen hoe het ook al weer was. Sneeuw, vorst en winterstilte. Ik verlang er naar.

Voorjaar in december

Maar dit jaar slaat tot nu toe alles. Het is de week voor Kerst en de temperatuur ligt ruim boven de tien graden. De natuur is in verwarring en laat twijfelend voorjaarsgedrag zien: bloesem in de bomen, bloeiende narcissen en koolmezen met het kenmerkende voorjaargeluid van een fietspompje. Is dit dan klimaatverandering? Ik weet het niet. Ik vind het moeilijk daar een oordeel over te vormen. De informatie is op zijn zachts gezegd nogal uiteenlopend. Dat gezegd hebbende is het voor mij meer dan duidelijk dat we een andere weg in zullen moeten slaan want hoe we nu met de aarde omgaan is pure roofbouw. En dat houdt een keer op met alle gevolgen van dien. Daar heb ik geen wetenschappelijke bewijsvorming voor nodig: kijk om je heen en gebruik je verstand. Zo moeilijk is dat niet.

Het najaar

Maar goed, terug naar het warme najaar dat eigenlijk opvallend begon doordat het in september al snel relatief koel werd en de zomer in een klap voorbij. Het gevolg van een klassieke verdeling van hoge en lage drukgebieden waardoor we vandaag de dag in winterse sferen hadden gezeten. De afgelopen jaren was het vaak lang warm in het najaar en de vroege kou gaf me wat hoop op een “normale” herfst. Gewoon met nachtvorst, lage temperaturen, zo nu en dan een najaarsstorm en bomen die op tijd hun blad verliezen. Half oktober bleek het ijdele hoop. Het weer sloeg om en het najaar werd weer opvallend warm door de kenmerkende zuidwestelijke stromingen en die situatie houdt vaak lang aan. Tot op de dag van vandaag dus en dan is het alweer bijna Kerst en eigenlijk winter! Stiekem verlang ik dan naar een echte winterdag en droom even weg.

Het Reichswald, op weg naar echte stilte

Het is nog donker als ik opsta en mijn spullen in de rugzak stop. De rest van de familie slaapt nog, het is stil in huis. Vlug wassen, een boterham en een kop thee, warme kleren aan en dan snel weg. Als ik buiten sta is het koud, het vriest en sterretjes flonkeren nog aan de heldere nachthemel. Ik zie de wolkjes van mijn adem in het licht van de straatlantaarn en er ligt een mooi laagje sneeuw van een paar centimeter dat de vorige avond is gevallen. Ik bevrijd mijn auto uit zijn witte jas en ga op weg.

Krakende sneeuw

De wegen zijn die nacht schoongemaakt dus de autorit verloopt probleemloos. Na een half uurtje ben ik op mijn bestemming: het Reichswald, een groot bosgebied aan de Nederlands-Duitse grens. Ik trek mijn sneeuwlaarzen en handschoenen aan, muts op, rugzak om en dan ga ik op weg. De sneeuw kraakt onder mijn laarzen als ik het pad op loop langs de stuwwal. In het oosten is het eerste oranje licht te zien van een nieuwe dag. Boven de beek rechts van mij hangt een lichte nevel. Er is niemand te zien of te horen.

Na een kilometertje of zo, sla ik linksaf het bos in, een steil pad op dat slingerend de heuvel op gaat. Het donkere woud slokt me op en ik verdwijn in de eenzaamheid van de vroege ochtend. Ik wandel stevig door om mezelf warm te houden. Overal om me heen ligt de verse sneeuwlaag, ietwat aangevroren door de koude nacht. Her en der zijn de sporen in de sneeuw te zien van vogels, muizen en groter wild. Soms lopen ze slingerend door het bos, dwars overal doorheen alsof er een kroeg is leeggestroomd na een lang avondje stappen.

Wat is dat?

Dan…….krakende takken, heel dichtbij! Ik houd mijn adem in en stop. Wat was dat? Ik kijk om me heen en spits mijn oren. Geen beweging te zien. Dan voel ik de eenzaamheid van het woud, een beklemmend gevoel: ik ben hier alleen, heel alleen. Geen geluid of teken van de bewoonde wereld, alleen het bos. Ik voel een bepaalde spanning in me opkomen, een soort oergevoel van angst. Ik weet dat er hier geen echte gevaren zijn, maar het oerinstinct in mij maakt me toch alert. Ik blijf nog even om me heen kijken en luisteren. Tevergeefs er heerst al weer diepe stilte.

De kou begint voelbaar te worden

Steeds dieper kom ik in het bos terecht. De kou trekt steeds meer in lijf en ik moet in beweging blijven. Gelukkig ken ik hier de weg wel enigszins, want met zo’n sneeuwlaag is oriëntatie een stuk lastiger. Overal waar je kijkt ziet alles er hetzelfde uit: kale bomen, sneeuw en de resterende duisternis. Een pad is niet altijd makkelijk te zien. Dan opeens zie ik in mijn ooghoek een rode flits wegspringen. Ik kan nog net een ree zien dat in het bos verdwijnt. Het stond niet ver van me af, stokstijf te wachten tot het een kans kreeg te vluchten. Ik voel een rilling door mijn lijf gaan van vreugde, zo’n ontmoeting blijft altijd een fantastische ervaring.

Veel andere dieren zie ik niet die ochtend. In de verte krast wel eens een kraai of een gaai en zo nu dan het lachende geluid van de mezen. Verder blijft het zo goed als stil. Ik besef me hoe bijzonder dat eigenlijk is in onze wereld: helemaal stil. Probeer je dat eens voor te stellen! Ik geniet van dit moment en ga dan weer op weg, dolend door het oneindig lijkende woud.

Vermoeid

Langzaam voel ik de vermoeidheid toenemen in mijn benen. Door de sneeuw zakken mijn laarzen telkens diep weg en moet ik mijn voeten bewust optillen om vooruit te komen. Dat is veel vermoeiender dan normaal wandelen. Het wordt daarom tijd weer richting de auto te gaan. Terug naar huis, naar mijn gezin. Om me lekker op te warmen bij de kachel en na te genieten van deze tocht. Inmiddels schijnt er een bleek zonnetje door de bomen en verandert de lucht langzaam van kleur in een ijl blauw. Ik houd enorm van dit winterlicht. Het is zo helder en fris met fantastische kleuren! Heb je wel eens de eenden op het water goed bekeken tijdens zo’n winterdag? Ik zal nog wel moeten doorbijten want het is nog best een stuk.

De winterstilte is voorbij

Als ik bij de auto in de buurt kom is de nieuwe dag een feit en laten de eerste andere wandelaars zich zien. Het zal druk worden in het bos vandaag, want zo’n prachtige wandeling laten niet veel mensen aan zich voorbij gaan. En gelijk hebben ze. Al ben ik heel blij dat ik ze niet ben tegengekomen en alleen heb mogen genieten van deze winterstilte. Dit soort bijzondere dagen zijn zo zeldzaam dat ik ze voor mezelf wil houden.

Gelukkig heb ik deze droom al verschillende keren echt mogen beleven, al is het al weer een aantal jaartjes geleden. Dit jaar hebben we nog helemaal geen sneeuw gezien en ik heb dan helaas ook geen mooie foto kunnen maken om dit artikel te illustreren. Maar ja, wat wil je ook met lente in december..

Ik wens iedereen dit leest hele fijne feestdagen. En, om in de geest van deze site te blijven, heel veel mooie belevenissen in de natuur voor 2016! Laten we er met zijn allen aan werken om dat mogelijk te houden en te maken.

 

The Power of Love

zon-wolken-power-love

Een fraaie ochtend

Het waait nog, maar verder is het een fraaie ochtend na de stormen van de afgelopen twee dagen. Ik ben met mijn vrouw en dochtertje in de achtertuin en ze vliegt me om de nek. “Kus en tot straks papa”, vervolgens rent ze naar de fiets om met mama naar school te gaan.

Ik geniet nog als ze de poort dichttrekken en kijk toch nog eens omhoog. De laatste weken is het al stil geworden in de lucht. De vogeltrek is duidelijk een heel eind voorbij. Een groepje houtduiven vliegt nog over en iets verderop een sperwer. Een late doortrekker of het mannetje dat hier het hele jaar rondhangt?

De natuur onder druk

Het duurt weer tot het vroege voorjaar als de vogels de andere kant weer opkomen. Minder massaal, maar niettemin fraai. Voornamelijk zijn dat broedvogels die hier hun jongen grootbrengen. De gedachten schiet me te binnen welke vogels weer terug zullen komen en hoeveel? De trek zelf is al vol risico door de enorme inspanning en schietgrage jagers die er miljoenen tussen uit schieten. Maar er gaan ook veel soorten hard achteruit doordat hun habitat in hoog tempo wordt vernietigd. Zowel hier als in de gebieden in het zuiden. De grutto is deze week gekozen tot onze nationale vogel, maar hoe lang nog kunnen we van hem genieten? Nederland is een van zijn belangrijkste broedgebieden en al jarenlang daalt het aantal groot gebrachte jongen. Het zijn er te weinig. Het zelfde verhaal gaat voor veel andere soorten op.

Leven en laten leven

De gedachte maakt me verdrietig en raakt me. De mens is maar een vreemd wezen; acht zich superieur aan al het andere leven op de aarde en onderwerpt het aan zich. Toch zijn we de enige soort die, ondanks onze zelfbenoemde beschaving en intelligentie,  haar eigen leefomgeving vernietigt. We hebben ons zelf onderworpen aan een macht die geld heet. Alsof het een natuurwet is waardoor niets meer zonder kan functioneren. Een idioot systeem als je het mij vraagt. Er zijn genoeg alternatieven, als we maar het lef hebben om los te laten wat er is en te kiezen voor leven en laten leven. Zowel onderling als mensen, maar ook in relatie tot de natuur om ons heen. We hebben elkaar nodig, zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Van de week hoorde ik op de radio het liedje “The Power of Love”, ooit gezongen door Frankie goes to Hollywoord en nu uitgevoerd door Sharon den Adel van Within Temptation. Prachtig! Het ontroerde me, en zoals Sharon zei, de tekst is multi interpretabel en zeker van toepassing op deze roerige tijd. Het is bij me blijven hangen en de titel van het nummer zegt alles.

Liefde is de sterkste kracht. Misschien niet de makkelijkste weg, maar wel de enige juiste. Leven in liefde en harmonie met elkaar en de wereld om ons heen. Het kan! Ik ben die weg al op gegaan, gaan jullie mee?

 

 

 

Ochtendnevel

ochtendnevel-malden-zweefvliegveld

Gedicht

Ochtendnevel.

Een laatste ster flonkert aan de hemel.

Het is stil, de duisternis maakt langzaam plaats voor een nieuwe dag.

Een roodborst zingt.

Ik loop door een deken van mist.

Boven mij is de lucht helder en kleurt langzaam oranje.

Een vliegtuig trekt zijn vurige streep door de hemel.

Het gehuil van honden doorbreekt de stilte.

Dan is het weer stil en ik luister.

Onzichtbaar vliegen de vogels naar het zuiden, alleen hun roep verraad hun aanwezigheid.

Alleen.

In de verte klinkt het getrompetter van ganzen, een streepje aan de horizon.

Ik geniet.

Het is koud maar ik voel het niet.

Ik ben helemaal aanwezig in het moment.

Al mijn zintuigen staan aan.

Ik ben verbonden.

Nu.

Thuis.

 

 

 

 

 

 

Doodstil 2

zweefvliegveld-malden-klapekster-trektelpost-doodstil

Weinig vogeltrek op het zweefvliegveld Malden

Doodstil.. Het klinkt als de titel van een slechte film, maar het was wederom de realiteit. De afgelopen tijd ben ik helaas nauwelijks op de telpost geweest. Om meerdere redenen. De achtertuin bleek echter een leuke vervanging en daar heb ik regelmatig een halfuurtje in de ochtend geteld. Zo kon ik toch de trek een beetje blijven volgen.

Vanochtend kon ik wel weer eens richting het zweefvliegveld al bleek de timing weer niet geweldig want er werd mist voorspeld. “Nou ja, als ’s ochtends hier het einde van de straat niet te zien is, blijf ik thuis”, dacht ik. “En anders gaan we gewoon”. Dat viel gelukkig mee en ik reed naar Malden. Daar was het grijs en wel wat nevelig, maar zeker niet zo beroerd als aangekondigd. Clemens was er al en had blijkbaar ook de moed gehad toch te gaan.

De windvaan hing weer stil………. De laatste keer, een week of twee geleden, voorspelde dat niet veel goeds. Ook nu was het weer raak: er was nauwelijks een vogel te zien in de lucht. Met veel moeite sprokkelden we 18 soorten bij elkaar. Ondertussen had ook Kees zich bij ons gevoegd. Na een leuke maandag wilde hij ook wel eens meemaken hoe het was als er niets vloog. U vraagt, wij draaien meneer! De humor konden we er allemaal wel van inzien, maar om een uur of tien was het echt toch wel mooi geweest. Ik stak het vliegveld nog over om de klapekster, alias de gemaskerde bandiet, op de foto te zetten. Dat lukte: de klapekster bleef mooi poseren voor de foto op zijn opsporingsbericht.

Onder een opentrekkende hemel reden we weer naar huis op weg hopend dat er de volgende keer weer vogels zouden zijn en niet…………doodstil.

 

Doodstil…

Regen, kou en niet fit

Al een week of drie was ik niet meer op het zweefvliegveld Malden geweest. Druk met een aantal andere dingen en ook niet helemaal fit. Nog niet overigens, maar het kriebelde en dus wilde ik echt weer eens richting telpost.

Door de kou van de afgelopen week wachtte ik nog even af en toen kwam ook nog eens de regen. “Verdorie, wat nu?” Het weerbericht van gisterenavond gaf wat hoop op een droge ochtend tussen twee regenfronten in. “Dat moet lukken,” dacht ik. Het zou niet de eerste keer zijn dat er trek ontstaat na de regen. De kou nam ik dan maar op de koop toe.

Een loodgrijze hemel en een slappe windvaan

Het was nog vrijwel donker toen ik aankwam op het vliegveld. De slagboom was nog dicht, er was dus niemand anders. Verder was het rustig. Een roodborstje zong zijn liedje en er hing een lichte nevel boven het veld.  Onder een loodgrijze hemel stelde ik me op.

Het viel me meteen op dat de windvaan slap hing: geen wind. Dit had ik na de koude noordoosten wind van de afgelopen week niet zien aankomen. Gelukkig was het droog. Nu maar wachten.

Raven

Dat was het juiste woord: wachten. Op de roepjes na en af en toe een kort liedje van wat lokale bewoners was het muisstil in de lucht. Ook de wind trok niet aan. De opvallende roep van een raaf doorbrak de stilte en een koppeltje vloog achter me langs en ging in een hoge den zitten. Ze bleven me de rest van de tijd gadeslaan en zullen zich waarschijnlijk wel hebben bescheurd!

Waar blijft de najaarstrek: doodstil?

Na een uur viel de eerste motregen als teken van het naderende front en ik besloot er maar mee te stoppen. Twee strepen ganzen en wat vink en graspieper was het enige dat ik had gezien. Waar bleven nou al die houtduiven, zanglijsters, vinken en koperwieken? Het najaar verliep tot nu toe behoorlijk rustig en dat was vreemd. De kou in het noorden en de noordoostelijke stroming zouden toch juist voor mooie trek moeten zorgen? Thuisgekomen viel me een e-mailbericht op dat het mysterie vermoedelijk ophelderde. Die trek was er wel, maar vooral erg hoog en veelal ’s nachts. Dankzij de radar had men dat kunnen volgen. Die onvoorspelbaarheid maakt trektellen ook zo leuk. Als je denkt dat je er iets van begint te begrijpen, bewijst moeder natuur het tegendeel. Vandaag was het helaas doodstil…

 

Herfst en dus paddenstoelen

paddenstoelen-zwam-herfst

Groencursus IVN

Vorige maand ben ik gestart met de najaars Groencursus van het IVN. Een cursus die zich toespitst op de diverse landschappen in het Rijk van Nijmegen. Het ontstaan van de landschappen en de diverse flora en fauna die er leven. Erg interessant allemaal. Na de eerste excursies naar de Sint Jansberg en de Hatertse Vennen, ging het deze keer naar Heumensoord. Gezien de tijd van het jaar ging het met name over paddenstoelen, een onderwerp waar ik nog helemaal niets van af weet. Maar daarom des te leuker.

Paddenstoelen of zwammen

Paddenstoelen (of zwammen, het betekent hetzelfde) is geen gemakkelijk onderwerp omdat er vele soorten zijn, het seizoen maar kort is en identificatie soms lastig. Om er toch wat proberen te onthouden heb ik foto’s gemaakt en de namen genoteerd. Prachtig toch?

Vinkentrek

De najaarstrek

In oktober bereikt de najaarstrek haar hoogtepunt. De vinkentrek is dan een van de hoofdrolspelers. Tot en met september hebben we inmiddels al best veel voorbij zien komen zoals de ooievaars, wespendieven, gele kwikstaarten, visarenden en kleine mantelmeeuwen. In oktober komen dan de houtduiven, buizerden, graspiepers en veldleeuweriken echt op gang. Het zijn vooral de vinken die dan massaal gaan overtrekken. Ook moeten de lijsterachtigen nog komen zoals de koperwieken en kramsvogels. Een van de hoogtepunten is de trek van de kraanvogels zo tegen november, maar dan moeten we veel geluk hebben met de weersomstandigheden en dat is eigenlijk altijd een bepalende factor. Want de trek is er wel maar dat wil niet zeggen dat die altijd zo zichtbaar is voor ons.

Vinken

Als je ’s ochtends vroeg buiten bent, wacht dan eens even en luister of je zachtjes “tjuup tjuup” hoort. Grote kans dat er dan een groepje vinken voorbij vliegt. Meestal in een lijntje en stevig doorvliegend met een beetje een golvende vlucht. Vaak zijn het er een stuk of vijf, maar dat kan gemakkelijk oplopen tot wel zo’n dertig stuks. Zeker met wat bewolking en zuidwesten wind kun je ze goed zien, want dan vliegen ze wat lager tegen de wind in. Erg leuk, let er maar eens op. Je zult merken dat je dan ook andere soorten voorbij zult gaan zien vliegen.

Kolganzeninvasie in Nederland

kolganzeninvasie-kolganzen-overwinteren

Een bijzondere dag

Vandaag was weer zo’n bijzondere dag in trektelland. De noordoostelijke stroming van de afgelopen dagen heeft er vermoedelijk voor gezorgd dat we vandaag zijn getrakteerd op een kolganzeninvasie. Ook andere soorten, zoals de rietganzen, zijn in grote aantallen aangekomen. Tot gisteren waren er nog maar enkele gezien en vanmiddag waren het er meer dan 6000 alleen al op de Kaliwaal in de Ooijpolder bij Nijmegen. Het is net of je een knop omzet: dan zijn er niet en ineens zijn ze er wel. Ongelofelijk!

Ogen en oren open

Wie dan ook vandaag zijn oren open had en af en toe naar boven keek, moet het toch ook zijn opgevallen: al die formaties ganzen die ineens het luchtruim bevolkten en alle kanten opvlogen. Een prachtig gezicht met dit hele mooie weer. Dat zorgde er ook wel voor dat je ze soms eerder hoorde dan dat je ze zag. Hebben jullie ze ook gezien?

kolganzen-kolganzeninvasie
Op een hele zonnige woensdagochtend in september zijn de kolganzen ineens massaal weer in het land. Dankzij een noordoostelijke stroming arriveren ze vrijwel tegelijkertijd.

Linksboven: toendrarietgans

Rechtsonder: grauwe gans

De overige foto’s betreffen allemaal kolganzen.

 

 

Ode aan de buizerd

buizerd-natuur-wandelcoaching

Een klein stipje aan de hemel

Het is een zonnige zomerochtend rond een uur of elf als ik de tuin in wandel. Ik kijk omhoog naar het oneindige blauw en speur de lucht af, zoals altijd richting noordoost. Want daar gebeurt het meestal. “Zou er al een omhoog zijn?”, denk ik verlangend. En dan, na even turen, zie ik nog ver weg een klein stipje dat onder een wolkje langzaam omhoog beweegt. Snel pak ik de kijker, altijd bij de hand natuurlijk, en daar is hij: de eerste buizerd.

Mijn woning staat in een moderne, relatief nieuwe wijk, maar wel aan de rand van de stad met aan de andere kant van de snelweg weilanden en akkers. Dit landelijke gebied, hoewel grotendeels een vreselijke graswoestijn, trekt allerlei vogels aan. Vermoedelijk door de weteringen die er doorheen lopen en het bosgebied in de nabijheid. Veel van die vogels vliegen daardoor ook over mijn wijk: soms is het trek, meestal vluchten van of naar slaapplaatsen en foerageervluchten.

Lokaal vliegverkeer en de krenten

Dan is er ook nog het lokale vliegverkeer zoals ik dat noem. Dat zijn de bewoners van de wijk: de musjes, mereltjes, vinken, mezen et cetera. Zo valt er best wat te beleven in het luchtruim boven mijn achtertuin. Ik moet alleen wel goed opletten hoor, want de krenten in de pap laten zich maar af en toe zien. Maar heel soms, met wat geluk, pik ik er wat leuks uit. Zo had ik laatst een wespendief die vanaf noordelijke richting laag recht op me af vloog. Zo over mijn tuin! Een van de vogels waar ik van blijf houden, is een van de vaste bewoners en hij laat zich bijna dagelijks boven de wijk zien…….de buizerd.

Een algemene verschijning

buizerd-natuur-wandelcoaching-variant
Een hele lichte variant van de buizerd.

De buizerd is zo’n beetje de huismus of koolmees onder de roofvogels. Zo alledaags inmiddels dat niemand er meer van opkijkt. Waarom zou je ook, het is maar een saaie bruine vogel, hoogstens een beetje groter dan de meesten? Die alledaagsheid was overigens wel eens anders, want de buizerd heeft zich pas de laatste veertig jaar goed gevestigd in ons land. Daarvoor was hij een zeldzame verschijning en ook nog eens niet erg geliefd. Schadelijk zelfs volgens de vogelhaters! Een misverstand dat met name in het noorden van ons land nog altijd leidt tot bestrijding met gif en vernieling van nesten. Maar inmiddels is de buizerd zo algemeen dat je ze overal kunt zien.

Spectaculaire duikvluchten

Als de zon de lucht wat weet op te warmen, duurt het meestal niet lang of ik hoor de eerste buizerd zijn kenmerkende mauwende roep uitstoten. Niet veel later verschijnt de eerste dan boven de huizen, rustig kringetjes draaiend om hoogte te winnen. Vaak zijn het er meer die elkaar opzoeken in een belletje om dan ineens weer razendsnel in een duikvlucht over te gaan en uit het zicht te verdwijnen. Die duikvluchten zijn spectaculair: de vogel stort zich recht naar beneden met enorme snelheid en ingehouden vleugels. Als een duikbommenwerper op zijn doel af. Maar dan trekken ze steil op, recht omhoog en als de snelheid er uit is draaien ze zijwaarts weg en laten zich weer als een baksteen vallen: de wingover, een bekende manoeuvre bij jachtvliegers. Soms houden ze ook schijngevechten waarbij ze om elkaar heen buitelen en elkaar proberen te grijpen. Vaak met een hoop kabaal.

Variaties van de buizerd

Weet je wat er zo mooi aan de buizerd is? Er is er geen een hetzelfde. Werkelijk waar. De buizerd komt in zo veel variaties voor. Van heel donker bruin tot grotendeels witte exemplaren, en alles wat daar tussen zit. Zo zwerft er hier een in de buurt van het bos rond die ik Moby Dick heb gedoopt. Ondanks al die verschillen is de buizerd gelukkig toch goed herkenbaar door zijn vliegbeeld met de lichte v in zweefvlucht en omhoog gekrulde handpennen. De flappende stijve vleugelslag, de witte borstband en klagerig mauwende roep. Maar al die verschillende buizerds zorgen nogal eens voor wanhoop onder de vogelaars. Met name bij de beginners. Zelf word ik nog vaak genoeg op het verkeerde been gezet en moet ik twee keer kijken voor mijn conclusie: het is toch weer een buizerd. Zo alledaags en toch verwarring zaaiend.

Een luie oppertunist

Meestal zie je de buizerd als hij op een paaltje langs de weg zit. Actief jagend zie je hem niet vaak en daardoor heeft hij een nogal lui imago. Maar hij is gewoon slim en wacht hij zijn kansen op een prooi, of liever nog aas, gewoon af. Dat het werkt blijkt wel gezien zijn succesvolle toename in aantal. Inwendig zullen die buizerds de haviken en sperwers wel uitlachen als ze zo overactief hun prooi achterna zitten: de uitslovers!

Maar waar ik vooral van geniet is als ze rustig op de thermiek hangen, sloom hun kringetjes draaiend onder de wolken, af toe roepend of er nog een soortgenoot in de buurt is. Met uitgespreide vleugels en staart drijvend op de stijgende lucht. Wat een vrijheid! Het maakt me soms jaloers en de buizerd weet daardoor altijd weer een grijns op mijn gezicht te toveren als ik hem de volgende ochtend weer omhoog zie klimmen de eindeloze hemel in.