Een half uurtje pauze: terug naar de Graafse Raam

Veertien jaar lang heb ik mijn middagpauze doorgebracht in het gebied van de Graafse Raam nabij Escharen. Elke middag een half uurtje naar buiten, wandelend langs de Raam, de akkers en de bunkertjes van de Peel-Raam linie.

graafse raam-pauze-rustmoment-beweging
Terugkeer naar de Graafse Raam

Een half uurtje frisse lucht en ontspanning dat ik zo nodig had ten opzichte van de staat van opperste concentratie tijdens de werkdag. Ik vond het er altijd heerlijk en het half uur was me eigenlijk te kort. Weer of geen weer, als het maar even kon moest ik naar buiten. Het liefst had ik er de hele dag rondgezworven want ik ontdekte er altijd wel wat leuks. Helaas zat dat er natuurlijk niet in, want er moest toch ook nog worden gewerkt.

Zintuigen en geluksmomentjes

Het liefst liep ik alleen, want dan kon ik me helemaal afstemmen op de natuur. Dat ging eigenlijk altijd vanzelf doordat ik makkelijk kon ontspannen buiten. Totale concentratie op het gebruik van mijn zintuigen. Speurend naar de ijsvogel bijvoorbeeld. Ik herinner me nog hoe enorm geraakt ik was toen ik deze soort voor het eerst daar zag. Misschien was het zelfs mijn allereerste, dat weet ik niet zeker meer. Het was een emotioneel moment omdat het me even weer met mijn vader in contact bracht en een glimlach op mijn gezicht toverde. Hij had het graag meebeleefd als vogelliefhebber, dat weet ik zeker! En wat een schoonheid is het ook dat ijsvogeltje! Ik heb de blauwe flits er daarna nog vaak gezien.

En wat dacht je van reeën, fazanten, grote zaagbekken, geelgorzen en die ene rode wouw. Ja, zelfs misschien wel patrijzen of kwartels. Dat laatste weet ik niet zeker want ik was toen nog geen bewuste vogelaar. Ik herinner me nog wel als de dag van gisteren die kleine bolletjes die zich op een rijtje friemelend langs een akkerrand voortbewogen. Nou ja, het doet er ook niet meer toe. Ik genoot er van en ontdekte regelmatig weer wat moois tijdens mijn wandelingetje.

In de loop der jaren waren er heel wat van deze kleine geluksmomentjes; de natuur me wist me regelmatig compleet te verrassen. De wandeling was dan ook een echt oplaadmoment voor me en absoluut noodzakelijk om mijn werk goed te kunnen doen.

Vier jaar later en een roerdomp

Inmiddels is het vier jaar geleden dat ik voor het laatst langs de Graafse Raam heb gewandeld. Een nieuwe richting in mijn leven als wandelcoach heeft me op andere paden gebracht, mede dankzij mijn eigen dagelijkse ervaring van de natuur als energiebron.

Het was de roerdomp die me weer richting Escharen lokte. In januari verbleef er een tijdje een roerdomp in het gebied waar ik vroeger altijd wandelde. Ik heb de roerdomp nog nooit gezien, laat staan gehoord. Wat al een sensatie op zich moet zijn en dus kriebelde het. Ik wist dat er in dat deel langs de Raam maar een paar rietkraagjes waren en dus het moest er maar eens van gaan komen. Dat lukte alleen niet eerder dan toen de waarnemingen van de roerdomp al waren opgedroogd. Weinig kans meer dus, maar ik vond het toch ook wel weer erg leuk eens terug te keren naar mijn oude wandelgebied.

Een koude oostenwind

De autorit richting Escharen bracht veel herinneringen naar boven en dat was een fijn gevoel. Veertien jaren zijn tenslotte ook niet niks. Tijdens de rit vielen me allerlei dingen op die ik al weer was vergeten. Raar is dat toch, dat een hele wereld waar je zo lang actief in bent geweest, ineens verworden is tot een paar flarden in je gedachten.
Nadat ik de auto had geparkeerd begon ik aan de wandeling langs mijn vertrouwde route. Het viel me meteen op dat alles nog precies hetzelfde was. Het had zo gisteren kunnen zijn dat ik er voor het laatst had gelopen.

grote zilverreiger-graafse raam-pauze-rustmoment-beweging
Een grote zilverreiger op wacht langs de Peel-Raam linie.

Het was een koude dag. Loodgrijs en nevelig met een windje uit het oosten dat de gevoelstemperatuur nog wat deed zakken. Het was dan ook stil buiten. De natuur werd op deze dag nog niet uitgenodigd het komende voorjaar te begroeten. Het enige teken wat ik daar van zag, waren de her en der bloeiende hazelaars. Met hun lange katjes en kleine rode bloempjes wel heel erg fraai.

Ik wandelde langs de bekende rietkraagjes en tuurde met mijn kijker het riet in of de roerdomp zich toch niet nog stiekem ergens verborg. Maar ik zag hem niet. Misschien hij mij wel, want het is een meester in de camouflage, dat zullen we nooit weten. Wie weet zat hij verder op nog ergens in het gebied verstopt, maar ik wist dat ik daar niet zo dicht meer langs de Raam kon komen.

Een piepklein spechtje

Mijn tocht voerde verder langs het Langven waar ook de runderen en paarden graasden. Op een hersteld stukje rivierduin had ik een mooi uitzicht over het ven en kon ik de grote groepen wintertaling en slobeend goed zien. Jammer genoeg hadden ze mij ook gezien, stelden blijkbaar geen prijs op mijn gezelschap, en vluchtten allemaal naar de andere kant van het ven.

Ik besloot door te lopen richting Tongelaer omdat ik daar weer bij de Raam zou kunnen komen. De hele ochtend kwam ik vrijwel geen mens tegen. Heerlijk. En ondanks dat het koud was, had ik er geen last van en genoot alleen maar van de rust en het buiten zijn.
Weer bij de Raam aangekomen zag ik dat er hier nog wel wat rietkraagjes waren, maar veel te ver weg om te observeren. Als die roerdomp zich daar nog verstopte, had ik dus mooi pech. Ik maakte dan ook maar een rondje in een stukje bos waar ik nog nooit eerder was geweest. Afgezien van een vijftigtal wilde eenden die rustig op het water dobberden en er met een hels kabaal vandoor gingen toen ik op het toneel verscheen, viel er niets te beleven.

graafse raam-pauze-rustmoment-beweging-specht
Kleine bonte specht in de buurt van Mill, Kammerberg en de Graafse Raam.

Totdat er een kleine vogel op een tak landde in de populier die ik net was gepasseerd. Ik dacht aan een pimpelmees, maar mijn hart maakte een sprongetje toen ik een kleine bonte specht in mijn kijker zag. Hij, want dat was het, bleef rustig zitten en gaf me zelfs de gelegenheid om mijn fototoestel te pakken. Toen vloog hij op en ging voor me in een els zitten poseren. Bedankt meneer specht! Wat een prachtig beestje, zo klein als een mus, en prachtig zwart wit getekend. Het was pas de derde keer of zo dat ik er een zag en die keren kan ik me nog goed herinneren. De natuur gaf me weer een kadootje!

Een reis terug in de tijd

Na de kleine bonte specht keerde ik weer om, want het was me te ver om nog helemaal rond Gassel te lopen en dus liep ik weer terug naar Escharen. Al met al toch een hele wandeling waar ik een ochtend zoet mee was. Het was een schitterende tocht door een stil verlaten landschap. Eerlijk gezegd heb ik het zo het liefst. Niemand om me heen. Het geeft me altijd zo’n oer gevoel. Zo’n gevoel van hoe de wereld er uit heeft gezien toen er nog nauwelijks mensen waren. Ik vind dat altijd een hele bijzondere ervaring.

graafse raam-pauze-rustmoment-beweging
De Graafse Raam nabij Escharen.

Afgezien van een zwarte specht die me nog wist te verrassen onderweg, kwam ik niets bijzonders meer tegen en ik liep dan ook stevig door richting de auto. Ik had honger en ik wilde nu naar huis. Onderweg nam ik nog wel de tijd wat foto’s te maken om een impressie van de dag te kunnen laten zien in dit artikel.

Zo kwam er een einde aan deze bijzondere dag. Een reisje terug in de tijd, want ook tijdens de wandeling borrelden er natuurlijk nog veel meer herinneringen op. Het zal deze keer dan ook geen vier jaar meer duren om weer terug te keren.

Rustmomenten en beweging

Tijdens het schrijven van dit artikel ben ik door wat berichten in de media en gesprekken met bekenden weer gaan beseffen hoe belangrijk rustmomenten en voldoende beweging tijdens je werk zijn. De boog staat vaak lang gespannen en de druk is hoog. Dan is het juist zo belangrijk dat je even je momenten neemt om afstand van het werk te nemen. Loop een rondje in het bedrijf of maak een praatje. Even uit je concentratie en jezelf opladen. Met een mooi woord noemen ze dit ook wel micro breaks.

Als je de hele dag staand of zittend werk doet is beweging ook erg belangrijk. Wetenschappers komen er steeds meer achter dat langdurig zittend werk helemaal niet gezond voor je is. Ik kan dat uit eigen ervaring onderschrijven. Ga dus lekker even wandelen tijdens de pauze.
Misschien zijn dit soort dingen helemaal niet gebruikelijk binnen de bedrijfscultuur waar je werkt, maar ik verzeker je dat je per saldo op je werk alleen maar langdurig beter inzetbaar bent en ook nog eens gelukkiger. Gewoon doen dus wat goed voor je voelt.

En nu houd ik er over op. Graag tot een volgende keer weer!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.